Αναγνωρίσιμοι δρόμοι ,ενστάσεις απροσδιόριστες, χαμένοι δρόμοι, όλα χαμογελούν , όλα ακουμπούν το θάνατο και τον έρωτα, η διάσταση του χρόνου, μια σημαία ξαχασμένη στο μπαλκόνι  ανεμίζει,  ξεχνέται , όλα μπροστά ,όλα πίσω, όλα τελιώνουν ,όλα ήταν μπροστά ,εμείς κοιτούσαμε πίσω το μπροστά πονά.
Το κλάμα ενός μωρού, η διάθεση που επαφίεται στις αναγνώσιμες καιρικές συνθήκες που επικρατούν τις ημέρες του ατελείωτου  θέρους ,της ξελογιάστρας άνοιξης,του άγλυκου χειμώνα, του μελαγχολικού φθινοπώρου.
Οι προσμονές στα χάλκινα σύρματα, οι αναπαύσεις των ανέκδοτων χειρογράφων που χαμογελούν μπροστά μας και κλαίγονται πίσω μας, ο καπνός των δράσεων, οι πνοές που παρασύρουν,όλα και τίποτα, ένα, ένα, ανάμεσα σε διαβουλεύσεις για  κρατήσεις θέσεων ανεξάντλητες αταξικές αταξίες που χαμογελούν  αδιαφορώντας για  δρόμους που δεν διαθέτον χάραξη.